Uważam, że w nauce kluczowe są te momenty, w których wiedza przestaje być tylko teorią i wynikiem badań eksperymentalnych, a zaczyna działać w praktyce. Właśnie dlatego od kilku lat łączę świat nauki z praktyką społeczną – poprzez własną fundację, którą założyłem jeszcze na studiach, oraz działalność zawodową w ramach współpracy i szkoleń z organizacjami.

Od samego początku studiów psychologicznych zależało mi na zdobywaniu doświadczenia w biznesie, a z czasem – również na badaniu zjawisk zachodzących między ludźmi. Tak powstawały moje pierwsze autorskie projekty badawcze, m.in. nad efektem kameleona czy analizą zachowań pokolenia Z. Sprawdzałem, czy młodzi ludzie rzeczywiście zwracają większą uwagę na kwestie ESG (Environmental, Social, Governance) oraz jak skutecznie komunikować te wartości, by przyciągnąć ich do organizacji. Wynikami wielu z tych badań dzieliłem się na międzynarodowych konferencjach naukowych i biznesowych.

Chciałem, aby wiedza, którą sam zgłębiam, realnie docierała do ludzi i przekładała się na konkretne zmiany. Dziś wiem, że można wprowadzać ją małymi krokami, nawet w tak fascynującym obszarze, jakim jest ludzkie szczęście – wokół tego tematu poprowadziłem już szereg warsztatów. Moment, w którym uczestnicy odkrywają coś o sobie, uczą się, jak podnosić komfort swojego życia lub usprawniać działania w firmie, daje mi ogromną satysfakcję i napędza mnie do drogi, którą chcę kontynuować.

Przystępne komunikowanie nauki to wyzwanie, szczególnie w dobie wszechobecnej sztucznej inteligencji. Wymaga to ciągłego dostosowywania się i weryfikowania wiedzy. Tym zająłem się w swojej pracy magisterskiej, w której badałem, jak obecnie wygląda autorytet profesorów w zderzeniu z AI. Komu chętniej ufamy i co o tym decyduje? Te obszary będą się z czasem bardzo dynamicznie zmieniać, a ja z wielką chęcią będę je dalej eksplorował.